تغییر ساختار لیگ قهرمانان اروپا همیشه یکی از بحثبرانگیزترین موضوعات فوتبالی محسوب میشود. با اجرای فرمت جدید رقابتها و حضور ۳۶ تیم در مرحله لیگ، طرفداران فوتبال با یک تجربه متفاوت روبرو شدند که نگاهی تازه به نحوه برگزاری این مسابقات را نمایان میکرد.
در گذشته، تیمها در گروههای چهارتایی به صورت رفت و برگشت با یکدیگر روبرو میشدند که باعث تکرار بازیها و بعضاً افت هیجان میشد. اما در فرمت جدید، هر تیم با هشت رقیب متفاوت (چهار بازی خانگی و چهار بازی خارج از خانه) مسابقه میدهد و همین موضوع موجب شد بازیهای متنوعتری را شاهد باشیم و دیگر تکرار تقابلهای قبلی رخ ندهد.
نمونه بارز تاثیر این ساختار، راهیابی پاریسنژرمن به فینال و قهرمانی بود؛ تیمی که حتی در جمع ۸ تیم ابتدایی نبود و پس از طی مسیر دشوار پلیآف، موفق شد جام را بالای سر ببرد. این موضوع نشان میدهد که تیمهایی با شروع نهچندان خوب هم میتوانند با اوجگیری در لحظات کلیدی مسیر موفقیت را هموار کنند.
در این فصل تنها دو تیم قبل از هفته آخر صعودشان قطعی شده بود و اکثر تیمها تا روز پایانی برای صعود یا حتی بهبود جایگاه تلاش میکردند. همین مسئله باعث شد رقابتها تا لحظه آخر همچنان پرهیجان باقی بماند؛ برخلاف سالهای قبل که تکلیف تیمهای صعودکننده عمدتاً زودتر مشخص میشد.
نکته مثبت دیگر این فرمت، نمایش رقابت نزدیکتر میان تیمهای بزرگ و تیمهایی بود که معمولاً فرصت کمی برای درخشش داشتند؛ به عنوان مثال، تیمهایی مانند منچستر سیتی برای راهیابی به مرحله پلیآف تا آخرین بازی جنگیدند و نتیجه گرفتن یا ناکامی در تکمسابقهها نقش مهمی پیدا کرد.
البته تمامی بازیها سرنوشتساز نبود، اما تعداد دیدارهای بیاهمیت بسیار کمتر از قبل بود و عملاً بیشتر تیمها تا آخرین هفته شانس صعود یا تقویت جایگاه خود را داشتند.
در مجموع، فرمت جدید لیگ قهرمانان اروپا اگرچه انتقاداتی هم به همراه داشت، اما سطح هیجان و غیرقابل پیشبینی بودن رقابت را افزایش داد و توانست حس «همه چیز تا آخرین لحظه ممکن است» را به خوبی منتقل کند. از نظر بسیاری از کارشناسان و هواداران، این تغییر گامی مثبت برای جذابیت بیشتر تورنمنت به شمار میرود.
ارسال دیدگاه